„Nadzieja w Miłosierdziu Boskim
Teologia katolicka bardzo dużo uwagi poświęca problemowi miłosierdzia Bożego. Mówi się o nadrzędności miłosierdzia nad karą. Wyrazem tego jest więc możliwość odpuszczenia grzechów. Tego rodzaju przesłanie zawiera także objawienie fatimskie, podkreśla się bowiem w nim, że jeżeli ludzkość się nawróci i będzie żarliwie modliła o pokój, zapowiadane nieszczęścia mogą być odsunięte, a na pewno złagodzone. Tak więc przepowiednia ta ma w sobie spory ładunek wskazań moralnych odnoszących się do indywidualnego i społecznego życia.
22 lutego 1931 ujrzała Faustyna w swej celi klasztornej postać Pana Jezusa w białej szacie. Jedną rękę miał wzniesioną do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z okolicy serca wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony a drugi blady. Jezus powiedział mistyczce „wymaluj obraz według rysunku który widzisz, z podpisem Jezu ufam Tobie. Pragnę, aby ten obraz czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie. Obiecuję, że dusza, która czcić będzie ten obraz nie zginie".
Obecnie ten wizerunek lub podobne do pierwowzoru spotkać można prawie w każdej polskiej świątyni, również często zagranicą. Zgodnie z przepowiednią siostry Faustyny te promienie osłaniają duszę przed odnosiła się do całego świata, lecz Polska jest w jej opinii szczególnie umiłowaną przez Boga cząstką świata. Bóg przez Matkę Bożą dał wiele dobrodziejstw naszej Ojczyźnie. Jednak ponieważ dzieci jej dopuszczają się ciężkich grzechów czeka je za nie kara. Nie będzie to wszakże całkowite unicestwienie, lecz raczej oczyszczenie.“(16)