„DYKTATURA AKADEMII
Ostoją sztuki konserwatywnej i wykładnikiem przeciętnego smaku była Akademia paryska (w pełnym brzmieniu Academie des BeauxArts, założona w 1795 r. przez połączenie Academie Royale de Peinture et de Sculpture, istniejącej od r. 1648, oraz Academie dAr
chitecture, założonej w 1671 r.). Była ona instytucją o nieograniczonym prawie wpływie na kształtowanie się życia artystycznego, a w każdym razie jego oficjalnego nurtu. W ścisłym z nią związku pozostawała Ecołe des BeauxArts, gdzie kształciła się młodzież; profesorami tej szkoły byli członkowie Akademii, oni stanowili jury wystaw i decydowali o przyjęciu tub odrzuceniu rzeźby czy obrazu.
Akademicy licząc się ze smakiem publiczności jednocześnie wpływali na kształtowanie się tego smaku, urabiając młodych artystów i dopuszczając do wystawiania dzieł tylko tych twórców, którzy podporządkowywali się panującemu gustowi. Poza zaklętym kręgiem sztuki „oficjalnej" młody artysta nie mógł mieć nadziei na zyskanie sukcesu, sławy, na zrobienie „kariery". Dlatego też wszystkie nieledwie wybitniejsze jednostki w sztuce XIX wieku skazane były na przymieranie głodem — w każdym razie przez dużą część życia— chyba, że wyniesiona z rodzicielskiego domu zamożność umożliwiała im bardziej dostatnią egzystencję.“(4)