„— Chciałbym poruszyć jeszcze jedną sprawę, — rzekł p. Fleming. — Aby pani nie nazbyt wiele straciła tu w tej miejscowości z powodu zaznajomienia się ze mną, wyprę się, naturalnie, wszystkiego. Zrozumiane Wyprę się każdego źdźbła. Zostanę osądzony, ale wypieram się bezustanku. Co mi pozostaje innego W rzeczywistości nie popełniłem przestępstwa, chciałem tylko zdobyć sobie możność życia.
— Ma się rozumieć.
Łączyła ich taka zgoda w tej sprawie, taka jedność, pieniędzy nie policzono nawet, żadnej sumy nie wymieniono. Gdy panna dspard wyszła z pokoju, oswobodziła p. Fleminga od połowy ciężaru, przytłaczającego pierś jego. Wszystko odbyło się tak naturalnie.
Wnet potem znów zastukała do drzwi p. Fleminga, weszła i rzekła — To nie sołtys tu przyszedł, lecz jego pomocnik.
P. Fleming obawiał się zapewne, że zeszła do służby i poczyniła nieostrożne pytania, lecz ona uspokoiła go przebiegłym uśmiechem — Pytałam o chłopców rektora, — rzekła.
— No, zatem pomocnik sołtysa — to i co
— Ten, który odbił narzeczoną Danielowi.
P. Fleming zamyślił się — Sołtys czy pomocnik sołtysa — wszystko jedno, to tylko kwestja czai.ii. Dziś jest środa, ja muszę precz stąd.
P. Fleming mógł się czuć spokojnym co do dnia dzisiejszego, pomocnik sołtysa już wrócił z połowu ryb, opuścił sanatorjum i udał się do domu; panna dEspard sama to widziała. Cokolwickhądz zaś uczynić zamierzał, przypadek obrócił to w niwecz. Śród gości szła wielka rozmowa o pomocniku sołtysa zanurzył się w wodzie, wyszedł stamtąd przemokły od stóp do głowy, nawet czapka jego ze złotym sznurem ociekała, jak ścierka do szorowania. — Co się panu stało — zapytali go niektórzy, a śród nich i panna dEspard. — Nie mówcie już o tem, odparł, — nieszczęście, potknięcie na śhzkicj górze, zsunąłem się nadół, na samo dno! — Nie mógł ukryć, że malcy go wyratowali.“(7)